امام صادق عليه السلام فرمودند: « براي هر چيزي، پايه­اي است و پايه و اساس اسلام، دوستي ما اهل بيت است.»[1]

امام حسين عليه السلام جان خود و عزيزانش را به قصد تقرّب به ذات اقدس اله و در راه حفظ دين او، در طبق اخلاص نهاد. به عبارت ديگر امام حسين علیه السلام هر آنچه داشت تقديم خداوند نمود و خدا نیز به او، منزلتي بس بزرگ و سترگ عطا نموده، خود طالب خونش گرديد. لذا است که خدای متعال در قلوب مؤمنان، برای وجود مقدس سیدالشهدا علیه­السلام جایگاه ویژه­ای قرار دارد. در اين مورد امام ششم فرمود: « روزي نگاه مبارك پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله و سلم به امام حسين عليه السلام افتاد، او را بر دامن گرفت و فرمود: در قلوب مؤمنین براي امام حسين عليه السلام ـ به خاطر شهادتش ـ حــرارتی است کــه هیچ­گاه به سردی نمی­گرایـد.»[2] نيز رسول حق فـرمود: « حسين را در قلب من، موقعيتي است كه براي احدي نمي­باشد.»[3] روزي پيامبر صلي الله عليه وآله و سلم كودكي را در آغوش گرفت و مورد ملاطفت قرار داد، شخصي از علت آن پرسيد. حضرت فرمود: « اين كودك، پسرم حسين را دوست دارد ديدم، خاك قدم­هاي حسينم را به صورت مي­كشد. جبرييل در اين هنگام نازل شد و خبر داد كه او از ياران حسين بن علي عليه السلام در واقعه­ي كربلاست.»[4] . روزي پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله و سلم  به امير المومنين عليه السلام فرمود: « حسين را نگاه دار. آنگاه در حالي كه مي­گريست، تمام  بدن حسين را غرق بوسه كرد و فرمود محل شمشيرها را مي­بوسم.»[5]

محبت سـالار شهيـدان، گوهري است كه خداوند به هر كس نمي­دهد. امـام جعفر صـادق عليه السلام در این باره می­فرمایند: « هنگامي كه خداوند عزّوجّل براي بنده­اي خير بخواهد، دوستي امام حسين عليه السلام و محبت زيارتش را در دل او مي­افكند.»[6] نیز رســول مكـرّم اسـلام صلي الله عليه وآله و سلم پيرامون دوستي آن بـزرگوار فرموده­اند: « خدا، دوستداران حسين، را دوست دارد.»[7]

يـا رب از دل­هاي  ما نـور محبت را مگير

ايـن تجمع، اين توسـل، اين ارادت را مگير

هستي مـا بستگي دارد به حُبّ اهـل بيت

هرچه مي­خواهي بگير، از ما ولايت را مگير

گر چه امت اسلامي بر عظمت امام حسين و لزوم محبت حضرتش اتفاق نظر دارند ولي بسياري از افراد، از عمق مطلب ناآگاه و از دقايق آن بي­خبرند. در اين مختصر به جهت عرض ارادت به محضر وجود مقدّس رسول اکرم، اميرالمؤمنين و حضرت فاطمه­ي زهرا علیهم السلام، به دو مطلب، يكي آثار محبت اهل بيت و ديگري فضيلت اشك بر مظلوميت امام حسين عليه السلام،  اشاره مي­كنيم.

مطلب اول: آثار محبّت اهل بيت عليهم السلام

1ـ تثبيت و نهادينه شدن ايمان

سليم بن قيس از اميرالمؤمنين عليه السلام نقل مي­كند: « خوشا به حال كسي كه دوستي ما اهل بيت خدا در دل او نفوذ كرده، تا ايمان در دلش چون كوه احد، ريشه­دار و محكم گردد. »[8]

و همچنین حسن بن عبدالله از پدرش و او از جدش امام مجتبي عليه السلام و ايشان از رسول گرامي صلي الله عليه وآله و سلم  نقل مي­كند كه فرمود: « دوستي اهل بيت من، باعث كمال دين است. »[9]

2- بهره­مند شدن از حكمت و علوم اين خاندان

مفضل بن عمر از امام صادق عليه السلام نقل مي­كند كه حضرت فرمود: « هر كس ما اهل بيت را، دوست بدارد و به حقيقت، محبّت ما در دل او جاي گيرد، سرچشمه­هاي حكمت بر زبانش جاري خواهد شد و ايمان در قلبش تازه گردد. »[10]

3- پاكي از گناه

بكر بن محمد ازدي، از امام ششم عليه السلام نقل مي­كند كه فرمود: « همانا محبت ما اهل بيت، گناهان را از بندگان پاك مي­كند، همانگونه كه باد تند، برگ­ها را از درختان مي­افكند. »[11]

امام باقر عليه السلام نيز فرمودند: « به سبب دوستي ما، گناهان آمرزيده مي­شود. »[12]

4- دستگيري در دنيا و آخرت

پيامبر اسلام صلي الله عليه وآله و سلم مي­فرمايند: « هر كس اهل بيتم را دوست بدارد، البته به ريسمان محكمي كه در آن گسستگي نيست، چنگ زده است. »[13] و نيز فرمود: « محبت من و دوستي خاندانم، در هفت جاي ترسناك، سود مي­دهد؛ هنگام جان دادن، در قبر، هنگام محشور شدن، زمان دريافت پرونده­ي اعمال، وقت حسابرسي، در زمان سنجش اعمال و هنگام عبور از پل صراط. »[14] و نيز فرمودند: « شفاعت من شامل آن تعداد از امتم مي­شود كه اهل بيت مرا دوست دارند و پيروان من هستند. »[15]

پيامبر اعظم صلي الله عليه وآله و سلم  فرمودند: « نوراني­ترين شما در قيامت، كسي است كه محبّت بيشتري نسبت به خاندان من داشته باشد. »[16]

اسماعيل بن مسلم شعيري از امام صادق عليه السلام و ايشان از پيامبر خاتم صلي الله عليه وآله و سلم  نقل مي­كند، كه « ثابت­ترين شما بر پل صراط، با محبت ترين شما نسبت به  اهل بيتم است. »[17]

مفضل بن عمر از امام صادق عليه السلام نقل مي­كند كه فرمود:  « هر كس اهل بيت را دوست داشته باشد براي او عمل هفتاد نبي و هفتاد صديق و هفتاد شهيد است. »[18]

مطلب دوم: فضيلت گريه بر امام حسين عليه السلام

گريه بر مصايب سيد الشهدا علاوه بر پيام بلند و شور غير قابل وصفش، لازمه­ي طبيعي محبت است. همان محبتي كه اساس اسلام و دين است، همان محبتي كه بوسيله­ي آن اعمال پذيرفته مي­شود و همان محبتي كه مزد رسالت رسول خدا صلي الله عليه وآله و سلـم است. و بر همين اساس است كه  امام صادق علیه السلام فرمود: « كسي كه بر حسين گريه نكند به او جفا كرده­است.[19] و گريه­كننده بر امام حسين عليه السلام، در بهشت با آن حضرت، هم درجه خواهد بود. »[20] و  نيز فرمود: « هر كه بر حسين گريه كند، حق ما را ادا نموده و اجر رسالت پيغمبر را ادا كرده­است. »[21] و نيز فرمودند: « كسي كه نزد او ياد حسين بن علي شود، پس از چشمان او حتي به اندازه­ي بال مگسي اشك جاري شود، پاداش او بر خداست و آن كمتر از بهشت نخواهد بود. »[22]

در فضيلت گرياندن نيز فرموده­اند: « هر كس بگريد يا بگرياند يا خود را براي امام حسين عليه السلام به گريه بزند، جزو بهشتيان خواهد بود. »[23]

امام صادق عليه السلام فرمودند: « هنگامي كه حسين كشته شد، آسمان گريست. » و نيز امام باقر عليه السلام فرمودند: « بعد از شهادت يحيي بن زكريا، آسمان بر احدي جز امام حسين نگريست، و بر او چهل روز گريه كرد. »[24]